«Η επάρκεια του νερού αποτελεί ζήτημα εθνικής ασφάλειας και μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις των επόμενων δεκαετιών για τη χώρα», υπογράμμισε από το βήμα της Βουλής η τ. Υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Βουλευτής ΝΔ Αχαΐας, Χριστίνα Αλεξοπούλου, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Όπως τόνισε, η Κυβέρνηση προχωρά στην υλοποίηση μιας νέας εθνικής πολιτικής για το νερό, με ενιαίο σχεδιασμό, καλύτερο συντονισμό και παρεμβάσεις που ενισχύουν τον δημόσιο χαρακτήρα του, ώστε να διασφαλιστεί η διαθεσιμότητα και η ποιότητά του απέναντι στις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης.
Η κα. Αλεξοπούλου επισήμανε ότι το νερό δεν ιδιωτικοποιείται. Αντίθετα, ανέφερε, ότι ο δημόσιος χαρακτήρας του διατηρείται και ενισχύεται μέσα από την κατάργηση του κατακερματισμού στη διαχείριση, την αναβάθμιση του ρόλου της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ, την επιτάχυνση των έργων για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας, την ενίσχυση της διαφάνειας και την πλήρη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Υπενθύμισε ότι κατά τη διαδικασία της Συνταγματικής Αναθεώρησης κατέθεσε πρόταση για τη συνταγματική κατοχύρωση του νερού ως δημόσιου αγαθού, υπογραμμίζοντας ότι η προστασία του πρέπει να αποτελεί διαχρονική υποχρέωση της Πολιτείας, πέρα από κυβερνήσεις και κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Όπως σημείωσε, η συγκεκριμένη πρόταση υπηρετεί την ίδια φιλοσοφία με τη μεταρρύθμιση που προωθείται σήμερα: την προστασία του νερού μέσα από υπεύθυνη διαχείριση, σύγχρονες υποδομές και έναν ισχυρό δημόσιο πυλώνα.
Ξεχωριστή αναφορά έκανε στην Αχαΐα, επισημαίνοντας ότι η βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων πόρων αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη του νομού, την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών. Στο πλαίσιο αυτό, χαρακτήρισε στρατηγικής σημασίας την επέκταση του αρδευτικού δικτύου από το φράγμα Πηνειού για τον κάμπο της Δυτικής Αχαΐας, καθώς και τη βέλτιστη αξιοποίηση του φράγματος Πείρου-Παραπείρου, για περισσότερο πόσιμο νερό στους Δήμους του νομού.
Τέλος, η Χριστίνα Αλεξοπούλου άσκησε κριτική στην αντιπολίτευση, τονίζοντας ότι, αντί να καταθέσει μία ολοκληρωμένη πρόταση, επέλεξε για ακόμη μία φορά την κινδυνολογία και αβάσιμους ισχυρισμούς περί ιδιωτικοποίησης και «ξεπουλήματος».
Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία της Χριστίνας Αλεξοπούλου:
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η επάρκεια του νερού είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά ζητήματα του παρόντος και των επόμενων δεκαετιών, καθώς η κλιματική κρίση είναι μία πραγματικότητα που ήδη επηρεάζει τον πλανήτη, την καθημερινότητα των πολιτών, τον πρωτογενή τομέα της Ελλάδας και την οικονομία.
Απέναντι σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η χώρα έχει δύο επιλογές. Η πρώτη είναι να συνεχίσει όπως πορευόταν για χρόνια: με διάσπαρτες αρμοδιότητες, χωρίς ενιαίο σχεδιασμό και γερασμένες υποδομές. Η δεύτερη είναι να προχωρήσει σε μία ολοκληρωμένη εθνική πολιτική για το νερό, με σχέδιο, συντονισμό, επενδύσεις και αξιοποίηση της τεχνογνωσίας που διαθέτουν οι μεγάλοι δημόσιοι φορείς.
Η κυβέρνηση επιλέγει τον δεύτερο δρόμο, γιατί το σημερινό μοντέλο διαχείρισης έχει εξαντλήσει τα όριά του και το στοίχημα τώρα είναι να προχωρήσουν γρήγορα οι αλλαγές.
Εδώ βρίσκεται η ουσία της συζήτησης.
Δεν συγκρούονται δύο απόψεις για το αν το νερό είναι δημόσιο αγαθό. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Συγκρούονται δύο διαφορετικές αντιλήψεις για το πώς προστατεύεται ένα δημόσιο αγαθό στις συνθήκες που δημιουργεί η κλιματική κρίση.
Γι’ αυτό η κυβέρνηση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κ. Σταύρος Παπασταύρου, προχωρούν σε αυτή τη μεγάλη μεταρρύθμιση. Δεν μεταθέτουν ακόμη μία φορά τις δύσκολες αποφάσεις στο μέλλον. Αναλαμβάνουν την ευθύνη να αντιμετωπίσουν ένα ζήτημα που για χρόνια όλοι αναγνωρίζουν, αλλά κανείς δεν τολμούσε να αγγίξει.
Έρχομαι τώρα σε ένα δεύτερο σημείο, που θεωρώ ιδιαίτερα κρίσιμο.
Άκουσα με ιδιαίτερη προσοχή τις τοποθετήσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ειλικρινά, περίμενα μία πρόταση για το πώς θα αντιμετωπιστεί η λειψυδρία, αφού δεν συμφωνούν με τον συνεκτικό σχεδιασμό της Κυβέρνησης. Δεν παρουσίασαν όμως καμία ολοκληρωμένη προσέγγιση, όπως οφείλουν, στο πλαίσιο της θεσμικής τους ευθύνης.
Αντί γι’ αυτό, προσπάθησαν να εγκλωβίσουν τη συζήτηση -για ακόμη μία φορά- στον φόβο, με αβάσιμους ισχυρισμούς περί ιδιωτικοποίησης του νερού, κάτι που δεν προκύπτει από καμία διάταξη του νομοσχεδίου.
Ακούγοντας ορισμένες τοποθετήσεις μάλιστα, αναρωτιέται κανείς πού σταματά τελικά η κινδυνολογία. Σήμερα ακούσαμε ξανά για «ξεπούλημα» του νερού. Προχθές ακούσαμε για την υποτιθέμενη «παράδοση» των μνημείων σε ανώνυμη εταιρεία. Δεν μπορεί κάθε μεταρρύθμιση να παρουσιάζεται ως απειλή και κάθε αλλαγή να βαφτίζεται «ξεπούλημα».
Επιτέλους, τέλος, με τα «παραμύθια» όσων στερούνται εναλλακτικής πρότασης. Δεν είναι ανέξοδα, βλάπτουν τη χώρα. Ας το καταλάβουν αυτό οι θιασώτες του μηδενισμού κάθε σοβαρής προσπάθειας, που καλλιεργούν κλίμα διχασμού και τοξικότητας. Ας το καταλάβουν και όσοι επιστρέφουν ή θέλουν να επιστρέψουν στην πολιτική με άλλο μανδύα, δηλώνοντας δήθεν ότι είναι διαφορετικοί και ότι έμαθαν από τα λάθη που έκαναν εις βάρος της πατρίδας.
Το νερό ιδιωτικοποιείται. Αντίθετα, ο δημόσιος χαρακτήρας του διατηρείται και ενισχύεται.
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με βάση τα πραγματικά δεδομένα.
- Μπαίνει τέλος στον κατακερματισμό της διαχείρισης των υδάτων
- Αναβαθμίζεται ο ρόλος της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ ως βασικών δημόσιων παρόχων.
- Αξιοποιείται η τεχνογνωσία των δύο μεγάλων δημόσιων εταιρειών, ώστε να βελτιωθούν οι υπηρεσίες ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης.
- Δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για περισσότερες επενδύσεις στα δίκτυα και στις υποδομές, με ευκολότερη πρόσβαση σε χρηματοδοτικά εργαλεία.
- Επιταχύνονται τα έργα αντιμετώπισης της λειψυδρίας
- Ενισχύονται η διαφάνεια και η εποπτεία, τόσο στην τιμολογιακή πολιτική όσο και στη λειτουργία των παρόχων.
- Διασφαλίζονται πλήρως τα δικαιώματα των εργαζομένων, χωρίς καμία απώλεια στα εργασιακά και μισθολογικά τους δικαιώματα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Θα σταθώ και σε μία ακόμη διάσταση της σημερινής συζήτησης.
Κατά τη διαδικασία της Συνταγματικής Αναθεώρησης κατέθεσα την πρόταση να κατοχυρωθεί συνταγματικά το νερό ως δημόσιο αγαθό.
Το έκανα γιατί πιστεύω ότι υπάρχουν αγαθά που πρέπει να προστατεύονται διαχρονικά, πέρα από κυβερνήσεις και κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες.
Η σημερινή μεταρρύθμιση έρχεται να δώσει πραγματικό περιεχόμενο σε αυτή τη θέση.
Διότι, δημόσιο αγαθό δεν σημαίνει να μένουν τα ζητήματα άλυτα. Να παρακολουθούμε αμέτοχοι τις απώλειες των δικτύων ή τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης.
Σημαίνει ευθύνη. Ορθολογική διαχείριση. Υποδομές που αντέχουν στον χρόνο.
Σημαίνει ότι το κράτος μπορεί να εγγυηθεί σε κάθε πολίτη επαρκές και ποιοτικό νερό, σήμερα και στα επόμενα χρόνια.
Ειδικότερα για την Αχαΐα, η βιώσιμη διαχείριση των υδάτων αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη, την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα και την ποιότητα ζωής των πολιτών.
Στο πλαίσιο αυτό, η επέκταση του αρδευτικού δικτύου από το φράγμα Πηνειού αποτελεί έργο στρατηγικής σημασίας για τον κάμπο της Δυτικής Αχαΐας.
Το ίδιο ισχύει και για το φράγμα Πείρου-Παραπείρου, καθώς η βέλτιστη αξιοποίησή του, με πρόσθετη χρηματοδότηση ύψους 13 εκατομμυρίων ευρώ, θα αυξήσει την ποσότητα πόσιμου νερού για τους Δήμους του νομού.
Μένοντας Αχαΐα, οφείλουμε να πούμε και κάτι άλλο: Την ώρα που η χώρα αναμετράται με τη λειψυδρία, η ΔΕΥΑ Αιγιαλεία αποτελεί παράδειγμα βιώσιμης αξιοποίησης του νερού. Παράδειγμα προς μίμηση για όλη τη χώρα.
Η πλήρης ανακύκλωση του νερού, η σταθερή επανάχρησή του για άρδευση και η διασφάλιση ποιοτικών υδάτινων πόρων για τους παραγωγούς, με έργα όπως αυτά του διυλιστηρίου του Σελινούντα, αποδεικνύουν ότι υπάρχουν λύσεις στα ζητήματα διαχείρισης των υδατικών αναγκών και ότι μπορεί μια δημοτική επιχείρηση της Περιφέρειας -εφόσον διαθέτει τους καλά καταρτισμένους ανθρώπους- να δείξει τον δρόμο των καλών πρακτικών σε όλη τη χώρα.
Ολοκληρώνοντας την τοποθέτησή μου, συνδέω άρρηκτα τη σημερινή συζήτηση με τον τρόπο που προετοιμάζουμε τη χώρα για τις μεγάλες προκλήσεις, οι οποίες θα ενταθούν στις επόμενες δεκαετίες.
Η κλιματική κρίση είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί με ευχολόγια, με αναβολές και καλλιέργεια κινδύνου για μικροπολιτικά οφέλη. Απαιτεί σχέδιο, συνέχεια, συνέπεια και πολιτικές αποφάσεις που θα διασφαλίσουν την προστασία των φυσικών μας πόρων, θα ενισχύσουν την περιφέρεια και θα στηρίξουν την αγροτική παραγωγή.
Αυτή είναι η κατεύθυνση που υπηρετεί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με τον συνεκτικό σχεδιασμό που υλοποιείται σταθερά από το 2019. Μεταρρυθμίσεις παντού, που δεν σχεδιάζονται με ορίζοντα τις επόμενες δημοσκοπήσεις, αλλά τις ανάγκες των επόμενων γενιών.
Πιστεύω βαθιά ότι η πραγματική ευθύνη κάθε κυβέρνησης είναι να παραδίδει μια χώρα πιο ισχυρή, πιο ανθεκτική και καλύτερα προετοιμασμένη από αυτήν που παρέλαβε.
Η πολιτική κρίνεται όταν καλείται να απαντήσει στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής της. Η λειψυδρία είναι μία από αυτές. Ας δώσουμε σήμερα τη σωστή απάντηση. Σας καλώ να υπερψηφίσουμε το παρόν νομοσχέδιο και να αποδείξουμε ότι όταν πρόκειται για το μέλλον της χώρας, μπορούμε να βάζουμε το εθνικό συμφέρον πάνω από τις αντιπαραθέσεις.